Poprawna budowa struktury atrybutów hreflang gwarantuje poprawne ich odczytywanie przez wyszukiwarki. Jeśli nie zostaną zachowane konkretne zasady, to roboty indeksujące będą pomijały wskazania zawarte w atrybutach dotyczących wersji językowych.

Ważnym elementem struktury są linki powrotne, czyli takie, które kierują do innych wersji oraz do samej siebie. To znaczy, że na każdej stronie powinno być dokładnie tyle atrybutów hreflang, ile jest wersji językowych strony. Przeanalizujmy to na przykładzie strony, która dostępna jest w trzech językach – polskim, angielskim i niemieckim:

• Atrybuty hreflang na stronie polskiej
  • Atrybut hreflang wskazujący na wersję polską;
  • Atrybut hreflang wskazujący na wersję angielską;
  • Atrybut hreflang wskazujący na wersję niemiecką;
• Atrybuty hreflang na stronie angielskiej
  • Atrybut hreflang wskazujący na wersję angielską;
  • Atrybut hreflang wskazujący na wersję polską;
  • Atrybut hreflang wskazujący na wersję niemiecką;
• Atrybuty hreflang na stronie niemieckiej
  • Atrybut hreflang wskazujący na wersję niemiecką;
  • Atrybut hreflang wskazujący na wersję angielską;
  • Atrybut hreflang wskazujący na wersję polską;

Dopiero taka struktura, w której poszczególne wersje językowe niejako „wymieniają się” odnośnikami do siebie nawzajem gwarantuje poprawny odczyt atrybutów hreflang przez wyszukiwarki. Jeśli będzie brakowało któregokolwiek adresu, to nie będzie to odpowiednio działało. Często zdarza się sytuacja, w której brakuje odnośnika do „samej siebie”, czyli na wersji polskiej, do wersji polskiej, na angielskiej do angielskiej i na niemieckiej do niemieckiej.